"Pan Mercedes" Stephen King

Na okładce parasolki, a wśród nich jedna się wyróżnia. Niebieski Parasol to nazwa portalu towarzyskiego na którym przyjdzie przesiadywać emerytowanemu policjantowi. A to wszystko za sprawą sprzedawcy lodów...

Ale zacznijmy od początku. Jest zimno i wilgotno. Setki ludzi przybyło na targi pracy, w celu odnalezienia zatrudnienia. Młoda matka z dzieckiem i nowo poznany mężczyzna nawiązują dialog i oczekują z nadzieją na nowe życie w tym momencie, gdy to stare dobiega końca. Ledwo co poznajemy bohaterów, a już musimy się z nimi żegnać, gdyż giną pod kołami mercedesa. Kierowca najeżdża na ludzi, cofa i ponawia swoją szaleńczą akcję. Niemal od początku wiemy, że zabójcą jest Brady. Inteligentny świr, serwisant sprzętu komputerowego, sprzedawca lodów, który mieszka z matką alkoholiczką pozostając z nią w bardzo niezdrowych relacjach. Brady jest dumny ze swojego czynu, lubi zabijać, jest przecież spraFcą doskonałym. Dobrze bawi się, wciągając do swojej gry emerytowanego policjanta Bila.

Bil Hodges to sympatyczny facet w średnim wieku. Dokucza mu nadwaga i nuda. Jest samotny, trapią go nierozwiązane sprawy z czasów dobrego gliniarza, ale póki co ogląda telewizję i bawi się swoją spluwą. Do czasu otrzymania pewnego interesujące listu. Czas na premię...

Były policjant rozpoczyna śledztwo na własną rękę mając za pomocników młodego czarnoskórego chłopaka, uroczą kobietę i jej zwichrowaną psychicznie kuzynkę. Każda z postaci jest świetnie zarysowana i przedstawiona. Cała książka przedstawia klasyczną walkę między dobrem i złem. Policjant kontra sprawca. dobro a zło, starość i młodość, zbrodnia i kara. Bo czy szalonego Bradego da się powstrzymać, złapać, ukarać? Przeczytaj! Samo zakończenie dość szalone i naiwne, ale toż to właśnie King...




Powieść otrzymała wiele negatywnych, zupełnie dla mnie niezrozumiałych opinii. Owszem nie jest to Stephen w pełnej krasie, ale nie jest to też horror, tylko kryminał. Dość typowy. Mocny początek, rozwój akcji, zabawa w kotka i myszkę, przewidywalne zakończenie plus nudny wątek miłosny. Jednakże tutaj znamy mordercę od początku, a mimo to książka wciąga. Osobiście polecam.

5/6

"Carrie" Stephen King

Carrie nie należy do klasowych gwiazd. Zawsze cicha, nieśmiała, gdzieś w kącie. Nosi niemodne ubrania, ma kilka kilogramów za dużo, a jej twarz jest pełna pryszczy. Dziewczyna mieszka z matką - fanatyczką religijną, która nakazuje jej się ciągle modlić, bije ją i poniża. Carrie to typowa ofiara losu, ale o niezwykłej mocy. Już jako mała dziewczynka pokazała na co ją stać i zrobi to znów, tym razem z jeszcze większą mocą...
Tymczasem poznajemy ją w szkolnej szatni, gdy bierze prysznic po lekcji wychowania fizycznego. Z jej ud spływa krew, co jest naturalną konsekwencją dojrzewania, jednak Carrie tego nie wie. Pierwsza menstruacja to dla niej ogromny szok, a reakcja koleżanek potęguje nieprzyjemne wrażenia. Dziewczyny śmieją się z niej, rzucają w nią tamponami i świetnie się bawią. W końcu lituje się nad nią nauczycielka, pomaga jej wykonać naturalne dla tych dni czynności, ubrać się i zwalnia do domu, gdzie czeka ją jeszcze większy koszmar. Wściekła matka jest zdenerwowana przemianą jej córki w kobietę. Ale potem Carrie idzie na... bal maturalny. W uszytej własnoręcznie sukience, pierwszy raz wygląda jak człowiek, w końcu ktoś z nią rozmawia, tańczy, w końcu czuje się jak normalna dziewczyna, do czasu gdy...
Przeczytajcie pierwszą powieść Kinga i pomyślcie ile takich ludzi znacie. Ja znałam kilka Carrie.  Nie stałam z boku i nie śmiałam się, ale czy zrobiłam wszystko co mogłam?

4/6

"Doktor Sen" Stephen King

Dana poznałam w "Lśnieniu" i było mi go potwornie żal. Pomyślałam, że po takich przeżyciach nigdy nie będzie normalny. Jego jasność trwa, ale mężczyzna tłumi ją za pomocą alkoholu i przygodnego seksu. Podczas jednego z nocnych wypadów budzi się w nie najlepszym stanie fizycznym w objęciach nieznanej kobiety. Po powrocie z toalety zastaje w pokoju małego chłopczyka sięgającego po kokainę. Dan w porę odstawia narkotyki na miejsce niedostępne dla dziecka, zwija jego matce plik banknotów i zostawia ją z malcem. Poczucie winy związane z tym postępowaniem będzie towarzyszyło Danowi do końca powieści i okaże się istotne dla dalszych wydarzeń.

Zostawmy na chwilę Dana i poznajmy dziewczynkę w czepku urodzoną. Dosłownie - gdyż główkę Abry po urodzeniu okala błona, i w przenośni - bo to, co przeżyje, przeżyje cudem... Dziewczynkę cechują nadzwyczajne zdolności, jej jasność jest jeszcze silniejsza od blasku Dana.

Tymczasem Dan osiada w małym miasteczku Frazier, gdzie rozprawia się z nałogiem i pracuje w miejscowym hospicjum. Wkrótce staje się znany jako Doktor Sen, gdyż potrafi pomóc umierającym ludziom. Trzyma chorego za rękę, pozwala zasnąć i obudzić się w innym świecie.

Specjalistką od usypiania jest też Angi, dziewczyna z tatuażem, nowa członkini Prawdziwego Węzła, stanowiącego grupę ludzi nocujących na kempingach szukających pożywienia. Ale ich pokarmu nie można kupić w sklepie, a zdobywanie pary zawsze wiąże się z morderstwem.

Abra zaprzyjaźnia się z Danem drogą telepatyczną, by po latach poznać go osobiście i wraz z nim walczyć ze złem. Bo właśnie o tym jest ta, chwilami pełna grozy opowieść - klasyczna, stara jak świat, banalna walka dobra ze złem. Opowieść pełna napięcia, magii, oczekiwania i strachu. Chwilami pełna smutku i melancholii, czasem dosadna i życiowa, a często straszna i pełna fantazji.



Powieść jest kontynuacją "Lśnienia". Jeśli czytelnik przeczyta książkę "Doktor Sen" bez wcześniejszego przeczytania pierwszej części nie zawiedzie się, zrozumie, dotrze do sedna, ale wiele straci. W pierwszej części, dość luźno powiązanej z drugą poznamy szczegółowe relacje Dana z ojcem, będziemy z nim przeżywać strach, ból i upokorzenie jakiego doznał w "Panoramie" i osobiście uważam, że bez tego ani rusz. Polecam przeczytać najpierw "Lśnienie"! Kontynuacja nie przyniesie zawodu. Nie jest już taka mocna, ale jest bardzo pomysłowa. Polecam.

5/6